
در ارزوی روزی میسوزم که برسم به ابی
و قطره ای از ان بنوشم
غرق در ارزویم
انقدر که از چانه ام بچکد
انقدر که به این که منبع اب هیچوقت تمام نشود ایمان بیاورم...
من غرق شوم در حالی که همه نفس بکشند
انچنان که هیچ زنده ای حال یک مغروق را نخواهد دانست
برچسب:
نویسنده: فاطمه اسدی
تاريخ: دوشنبه
16 بهمن
1396 ساعت: 20:08